Groen arbeidspopulisme op kap van de kmo’s

Door Grete Remen op 2 mei 2018, over deze onderwerpen: arbeidsmarkt, Economie, KMO-beleid, Ondernemen

‘Overal in het Vlaamse land werden er ter ere van de Dag van de Arbeid feestjes gebouwd, 1 mei was en is van iedereen’. Sommigen lijken de dag echter te gebruiken om ondernemers en werkgevers keer op keer in een slecht daglicht te plaatsen. Kwaad bloed zetten bij werknemers en werkgevers, is dat de verzoening en verdraagzaamheid waar Groen zo naar snakt? Het lijkt me eerder een mooi voorbeeld van rood-groen fundamentalisme.

Ondernemers die op 30 april afstemden op Radio 1 konden daar de voorzitster van Groen horen proclameren dat zij straks opdraaien voor de uitkering van een werknemer met een burn-out. Ook ik verslikte me in mijn koffie.

Een populistisch voorstel waaruit ik concludeer dat voor Groen kmo’s nog niet genoeg bijdragen aan de zwaarlijvige staatskas. Men is blijkbaar vergeten wie onze sociale zekerheid in stand houdt, wie werk op maat levert voor talloze landgenoten en wie investeert in onze toekomst.

Bedrijven met een hoger ziekteverzuim dan het sectorgemiddelde zouden, beginnend vanaf 20%, moeten meebetalen aan de uitkering. Al mijn ondernemersharen gaan er rechtop van staan. Hoe langer werknemers ziek zijn, hoe meer de werkgever zelf zal moeten ophoesten voor de uitkeringen. Een motivator om mensen (terug) aan het werk te krijgen, lijkt het me alvast niet. Noch moedigt het ondernemers aan om kwetsbare groepen een kans te geven, integendeel. Iets wat ondernemers nu wel doen.

Wordt er in dit voorstel überhaupt rekening gehouden met de kosten van het ziekteverzuim voor de ondernemers? Het productieverlies, de kosten voor het interimkantoor en de overuren van de andere werknemers zijn maar enkele voorbeelden. Vooral voor kleine ondernemingen is dat een enorme geldstroom die ze verloren zien gaan. Het totale verzuimpercentage steeg sinds 2008 met 33% tot gemiddeld 12,1 dagen per jaar afwezigheid door ziekte. Dat heeft een enorme impact op bedrijven. Het is naïef om te denken dat ondernemers niet het beste met hun werknemers voorhebben. Hen extra op de kosten jagen, ten tijde van een ‘war on talent’, bewijst van een totaal waanbeeld.

De boodschap van Groen duwt bedrijfsleiders opnieuw in het hoekje van ‘slechterik’. Zij zijn de oorzaak van alle stress en ellende op de wereld. Een schandalige mythe. Zoals Lidl je werknemers uitpersen en chronometreren hoeveel tijd ze nodig hebben om een doos uit te pakken, gaat te ver. Zelfs veel te ver en verdient een gepaste en geproportioneerde reactie. Elke werkgever over dezelfde kam scheren is echter zeer betreurenswaardig en contraproductief. Een werknemer in een kmo zal nooit slechts een nummertje zijn.

Een onderneming is een organisatie van mensen. Mensen waarvoor de werkgever dag na dag verantwoordelijk is. Hoe kijkt Groen naar deze zelfstandigen? Moeten zij extra stressbestendig zijn tegen vervangingen, tegen extra kosten en tegen nieuwe ontwikkelingen? Of verdient hun gemoedsrust ook extra aandacht? Met geen woord hoor ik de ‘feestvierders’ van morgen hierover spreken.

Objectief vaststellen welke stress te wijten is aan werk of aan vrije tijd lijkt nog moeilijker dan het opstellen van een lijst voor zware beroepen. Of gaan we de invloed van sociale media, verkeer en hobby’s ontkennen? Een goede ‘work-life balance’ is een noodzaak, maar het voorstel van Almaci schiet zijn doel voorbij, ontkent de investeringen van veel ondernemers en zet de verantwoordelijkheid van de werknemers uit de wind. Werknemers die hun privéproblemen meenemen naar hun werk vormen geen uitzondering. De collega’s en werkgevers zijn daarbij niet de boeman, maar daartegen wel de eerste hulplijn.

 

Grete Remen

Vlaams volksvertegenwoordiger voor N-VA en CEO Damhert Nutrition nv

 

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is